orthoanalysis.gr

Οι παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης στους ασθενείς που πάσχουν από νευροϊνωμάτωση παρουσιάζουν ορισμένα ιδιαίτερα προβλήματα.

Τα κυρτώματα είναι ιδιοπαθούς ή δυσπλαστικής μορφής. Τα ιδιοπαθή κυρτώματα εμφανίζουν την ίδια μορφολογία με αυτά που παρατηρούνται στους ασθενείς με ιδιοπαθή σκολίωση.

Συνήθως πρόκειται για δεξιά θωρακικά κυρτώματα. Τα δυσπλαστικά κυρτώματα έχουν πολύ χειρότερη συμπεριφορά (H. Skinner, 2004) .

Τα δυσπλαστικά κυρτώματα αναγνωρίζονται λόγο της ύπαρξης οστικών δυσπλασιών: έντονο περίγραμμα των πλευρών ή των εγκάρσιων αποφύσεων, διεύρυνση των μεσοσπονδύλιων τμημάτων, διάβρωση των σπονδύλων. Το κύρτωμα είναι συχνά βραχύτερο περισσότερο οξύαιχμο από αυτά της ιδιοπαθούς σκολίωσης.

Τα δυσπλαστικά κυρτώματα συνοδεύονται συνήθως από κύφωση, η οποία επίσης εκτείνεται σε ένα σχετικά βραχύ τμήμα της σπονδυλικής στήλης. Εμφανίζονται στην θωρακική, τη θωρακοοσφυϊκή και την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Τα κυρτώματα αυτά επιδεινώνονται με γρήγορο ρυθμό και οδηγούν σε βαριές παραμορφώσεις.

Η οστική διάβρωση είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης νευρινωμάτων ή εκτασίας των μηνίγγων (διαστάσεις του μηνιγγικού σάκου, που ευθύνεται για την διεύρυνση των μεσοσπονδύλιων τμημάτων ή τη διάβρωση των σπονδύλων).ο συνδυασμός των βραχέων, κυφωτικών κυρτωμάτων και της οστικής διάβρωσης μπορεί στις βαρύτερες περιπτώσεις να προκαλέσει νευρολογικές διαταραχές, μέχρι και παραπληγία.

Η χειρουργική θεραπεία των σθενών με δυσπλαστικά κυρτώματα συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα επιπλοκών. Είναι απαραίτητος ο συνδυασμός της πρόσθιας και της οπίσθιας σπονδυλοδεσίας. η συνδυασμένη αυτή προσπέλαση εμφανίζει ποσοστά επιτυχούς σπονδυλοδεσίας που ανέρχονται στο 80%.

Εξαιτίας του δυσπλαστικού οστικού υποστρώματος είναι συχνά απαραίτητη η χρησιμοποίηση υβριδικών συστημάτων σπονδυλοδεσίας, όπως είναι αυτά που συνδυάζουν την χρήση των υποπετάλιων συρμάτων και των αγκίστρων.

Η διενέργεια ΜΤ στα πλαίσια του προεγχειρητικού ελέγχου χρησιμεύει στην αξιολόγηση της έκτασης της μηνιγγικής εκτασίας. Τα επίπεδα της σπονδυλοδεσίας επιλέγονται με βάση τον ακραίο σπόνδυλο του κυρτώματος. Το κατώτερο ακραίο σπονδυλικό επίπεδο που συμπεριλαμβάνεται στη σπονδυλοδεσία πρέπει να βρίσκεται επικεντρωμένο πάνω από το μέσον του ιερού οστού, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της ιδιοπαθούς σκολίωσης.

Είναι σαφές, παρόλα αυτά, ότι η σπονδυλοδεσία δεν πρέπει να τερματίζεται πάνω ή κάτω από έναν δυσπλαστικό σπόνδυλο, αν και είναι σπάνιες οι περιπτώσεις στις οποίες ο σπόνδυλος αυτός δεν αποτελεί μέρος του ίδιου του κυρτώματος (H. Skinner, 2004).

Πτυχιακή Εργασία

Λαζάρου Αικατερίνη